Pindamennekes
Noe, in tweeduzend achte, bint in Nederland nog radioverenigingen diee in hun uutzendingen nog andacht besteedt an de komst van de Chinezen in ons land zoo middenin de dertiger jören. Zon omroep is de VPRO. Dat deej mien dalijk denken an de Chinezen diee midden jören dertig bie ons in Dèventer verschenen. Ik hadde ze nog nieet ezieen en toch wist ik dat ze der wären. Dat kwam deur mien breurs en De Rave. Mien twee oldere breurs vertelden thuus dat der Chinezen ekommen wären in de Bursestege, vlak bie de Christelijke ULO in de Polstroate, wöör zee op schole zatten. De Rave had ze zieen lopen, diee Chinezen dan, bie de Van Twickeloschole, wöör hee op-eleid wier veur de HBS. Hee had ze ezieen met blikken broodtrommels um de nekke, met een leren of stoffen band deran natuurlijk, diee an weerskanten van de trommel vaste zatten. Zee riepen: “Pinda … Lekkaaa … !”, um reden dat zee de ‘rrrr’ nieet zeggen konden … . Dat zei De Rave. Butendat wist De Rave ook nog te vertellen dat hee op de radio een liedjen eheurd had dat begon met “Pinda … Lekkaaa …, Pinda … Lekkaaa … .”
Een paer dagen noadat ik de verhalen oaver diee Chinezen eheurd had, verschenen de mennekes met hun zwärte höör en hun schève ogen in de Lagestroate en zee begonnen uut hun trommels hun snoopwaer an de man te brengen. Het wären rechthokige stukken met een soort stroop an mekäre eklonterde ölienötjes, verpakt in gries zuugpapier. Ik zagge dat, want De Rave kocht der ene. Diee kostten een stuver! Dat was nieet goedkoop. De Rave preufden het en hee riep: “Gadvedamme…! … Wat zeute … !” Hee liet mien preuven. Ik hiel’e wel van zeute en oke van ölienötjes … , ik vonne het lekker! Anderen mochten oke preuven van De Rave … .
“Gist’ren he’k dat versken weer eheurd op de radio. Kieken o’k het nog kenne.” En hee begon te zingen. Hee zong ongeveer dit: “Pinda, pinda. Lekka, lekka. Als je maar vijf centen biedt. Pinda, pinda. Lekka, lekka. Of je ’t lekker vindt of niet. Daar gaat die drommel met zijn trommel, met zijn beste pakkie an. Van je tsjing, tsjing, tsjing. Van je tsjang, tsjang, tsjang. Wiede, wiede, wied, Tsjanghaai … “.
Binnen de kortste keren zongen wiej allemoale mee … . De pindamennekes snapten der niks van. Met grote Chinese grijnzen liepen ze veur ons, zingende belhamels, uut, onder hun eigen roop: “Pidaaaa … , Lekkaaaaaaa … !
Het versken en hun roop dejen wonderen. Der wier völle van dat ölienötjesgrei verkocht. Wiej, jonges van Kuijk, hebt döör nieet völle van mee ehad. Vief keer ene pidalekka is een kwärtjen. En dat is een boel geld. Moder gaf mien lieeveder een dubbeltjen, wöörbie zee zei: “Goat möör een half pond ölienötjes halen bie Beltman.” Dat was de krudenier op de hook van de Ravenstroate en de Langezandstroate. Iej hadden dan heel wat meer ölienötjes as der in vief pindalekka’s zatten.
Het pidalekkaversken wier trouwens geregeld deur ons an-epast. Ik wete al diee variaties nieet meer. Eén zinneken herinner ik mien nog, nöör anleiding van de toajheid van sommige pindalekka’s: “… Of je kauwen kunt of niet …. “.
De pindamennekes bleven in Dèventer tut de Tweede Wereldoorlog veur Nederland uutbrak, 10 mei 1940. Döörnoa heb ik ze nooit weer ezieen. En pas noa diee oorlog heurden ik dat “Pinda Lekka” een cabaretliedjen was van Willy Derby.