Bèdelaers

> Categorie: De Ravenstroater / Niesselt Gepubliceerd: donderdag 08 oktober 2009

In de jören veur de Tweede Wereldoorlog heurden Nederland bie de riekste landen in de wereld. Ik heb wel is eheurd dat het toen op de derde plaatse kwam noa Amerika, Engeland, Zweden. Möör dat zal wel een geintjen ewest wèèn. Möör zeker is dat der hier een heel groot verschil was tussen rieke en ärrem. Bie ons in de Ravenstroate ko’j dat al dudelijk merken, a’j de ogen tenminste nieet in de zak hadden en goed luusterden a’j de groten met mekäre oaver ärrem en rieke heurden proaten.

 

“H. is oke weer werkeloos. Horst & Maas hef weer zien sigärenmakers ontslagen. Zee mot weer nöör de “Steun”.

“P. kan nieet meer fietsen. Hee kan zien belastingplaatjen nieet meer betalen. Was hee möör an de “Steun”. Dan mos’ e goan stempelen, dan kon hee tenminste een belastingplaatjen kriegen met een gaatjen derin! Dat kostten hem dan niks!”

“Bijdendijk en Ten Hove hef zien sigärenmakers oke al weer ontslagen!”

“Bie de katoenfabriek van Ankersmit bint  weer vieftiene deruut egooid. Ze kunt ‘steun’ goan trekken”.

 

Wiej zongen as kinder een versken dadde wiej van De Rave eleerd hadden:

Bij mier biest doe sjeun. Wij trekken van de ‘steun’. Wij leven van het crisiscomité … . Wij eten erwtensoep, verdund met koeienpoep … . Wij eten vlees uit blik … , al van een ouwe sik … . Bij mier biest doe sjeun … en zoo wieter.

Joa, de ‘Steun’ bracht een boel mensen hoaste an de bèdelstaf! Sterker, stempelen, ene keer in de wèke op het stempelbureau, was de bèdelstaf! Mien olders beseften dat. Diee van De Rave oke. Wiej heurden immers nog bie de ‘rieken’. Möör dat gaf oke verplichtingen! Mien moder wees ons döör elke keer heel subtiel op. As Frits met het örgel en Frans met de härmonica iedere wèke  letterlijk an de belle trokken um hun centjen op te halen, kregen zee dat centjen van onze moder. Dat was bie De Rave zien olders precies èven hetzellufde.

Frans liet op het leste egeengin meziek meer heuren uut zien trekzak! Möör hee kreeg zien geld.

Azze wiej is een keertjen ons wärme èten tussen de middag nieet lusten, umdat het ‘nieet lekker’ was, zei Moder, zee had dat van Vader: “Iej zölt der nog welis noa snakken! In de Eerste Wereldoorlog hadde wiej hoaste niks te èten! En denkt is an al diee ärme mensen van noe … !” … Möör wiej lachten derumme … !

 

Op disse lentemiddag had Moder riest met kerrie veur ons op toafel stoan. Wiej konden al um twalef uur èten, want um kwárt veur twalef ging de schole uut. Moder zetten de riestpanne op toafel en zee schepten op. De riest zag der een beetjen gèlig uut, want het was riest met kerrie. Mien breurs en ikke preufden ene hap heugstens. Toen leien wiej de lèpels neer. “Bah, dat lust ons nieet”, riepen wiej in koor. Moder kreeg de troanen in de ogen: “Zuk Godzalig èten, iejluu mot oe skaamn, het zal der oelie nog wel is nöör goan.” Ze begon waerachtig echt te schreien, zachte, zonder geluud. Wiej kregen niks anders.

’s Middes kwam der een zigeunervrouwe met kleine kinder langes onze deure in de Ravenstroate. Ärremoo troef! Moder stond in de deuroapening te kieken toen ze deran kwammen. Zee wenkten. Zee nam, in mien herinnering, de bont versierde vrouwe en kinder mee nöör binnen. In gedachten zag ik ze zitten in de keuken, zich zat etend an de riest met kerrie! Moder vertelden het ons later … ! Zee schreiden  derbie! Ik vertelden het döörnoa De Rave. “Lieef mense, sjanken of lachen, döör hoof iej bie haer nieet op te wach’en”! zei hee.
 

Wij gebruiken één cookie, die essentieel is voor het functioneren van deze website. Lees meer: Privacy & cookies.

  Ik accepteer deze cookie.
EU Cookie Directive plugin by www.channeldigital.co.uk