290 Verdwienen

> Categorie: Literatuur Gepubliceerd: maandag 14 december 2015

 

Verdwienen ziee ik ies wanneer het smelt

En water kump ter dan veur in de plaatse

En dat verdwient weer as het geet verdampen

Zoo geet het ook ons lèven in het laatste

-----

Verdwienen is veur mien een soort verdooien

De dood is väste met dat woord verwant

Ook ik, oldierse duine, wordt van duine ens een dooien

Duine en dood goat as verwanten hand in hand

-----

’t Is een proces dat stärt bie de geboorte

Heel langzaam glit ons lèven noar de dood

Dooien begint en eindigt bie de hemelpoorte

En niks in disse dooi hebbe wiej in de hand

Wiej wordt edreven deur het eeuwige verdampen

As zachte neerslag valle wiej an ’t onbekende strand