257 Dankböör Stinkerdjen*

> Categorie: Literatuur Gepubliceerd: maandag 29 september 2014

Op het stuupken veur ons huus,

een stinkerdjen van twalef jöör,

een brandglas in de rechterhand.

Een olde veter klöör.

De zunnestroalen strak deur ‘t glas:

Convergentie van de stroalen

in het brandpunt heet:

Het is een weet.

De veterpunt rood

stinkend en vol rook.

Schik, mien breur, een stinkerdjen,

lachend ook.

Al gauw een boel bekieks.

van stinkerdjes um ons samen;

as wiej genieetend umsgelieks.

Moders oke, deur de ramen.

Stinkend völle plezier

döör, op diee mooi’ noazomerdag,

noa de vakantie van dat jöör

toen ’k alles al heel zunnig zag.

                        ---

Stinkerdjes uut ’t Duutse riek,

te völle in de zunn’ ezet,

sticht een grote wereldbrand:

De wereld hef nieet opelet.

Zoo nam diee hele nazi-kliek

Europa in en land veur land.

Drieekwärt eeuw veur noe.

Diee stinkerdjes gelukkig dood.

Ik volle ewassen, toch ….. nooit groot!

Ik krege völle jören toe,

möör … ik veule mien zoo klein, zoo klein:

Stinkerdjes vind ik nog fein!

Ik blieve nog in ’t härte kind,

een kind dat töt zien eigen dood

elk stinkerdjen heel prachtig vindt!

                        ---

Stinkerdjen van zeuvenentachtig …!

En altied nog gelukkig …, prachtig!

Möör ….oke dankböör allemachtig! 

Döörumme dit drieedubbeld klinkerdjen

van een heel dankböör stinkerdjen.

An de Schepper aller stinkerds:

In klinkerds en in medeklinkerds.                

1927 – do september-ma – 2014-29

*Stinkerdjen – Kleine, guitige ondeugd – Gemeen, misdadig kereltje.