An Gilwell

> Categorie: Literatuur Gepubliceerd: zaterdag 05 juli 2014

veur Mien Olders - Heleen – Melle – Cor Kuijk – Jan Kuijk

Lambertus Zandvliet – Jan Stadt

Robert Baden-Powell of Baron Baden-Powell of Gilwell was onze grote ‘Veurtrekker’

van de padvindersbewèging in de jören dertig, toen mien breurs en ik lid wazzen

van de “President Steijn-Groep” in Dèventer.

Op de Jamboree van 1937 mocht ik hem èven zieen, toen hee met zien verkennershood en lila-grieze dasse,

in kaki uniform en in korte brook het kamp van mien oldere breurs op het kampeerterrein

in “Vogelenzang Bennebroek” bezocht.

Ik logeerden met de welpen, ik wazze toen negen jöör, in School I, gedurende driee dagen, in Haerlem,

en wiej wazzen net bie de verkenners op bezeuk.

Ik geleuve dat de scouts hem met “Gilwell” ansprakken, wat kump van “Gilwellpark”,

het scoutingterrein in Sewardstonebury bij Chingford. In Nederland hadden wiej sinds 1923

“Gilwell Ada’s Hoeve” in Ommen, alwöör de “Gilwell-cursussen” egeven wieren

an scoutingleidsters en –leiders, diee in de vootsporen van de grote Baden-Powel wollen treden.

Toen ik in 1938 op elfjörige lèèftied ‘nieuweling’ bie de verkenners wazze, zag ik regelmoatig onze hopman, L.J. Zandvliet, en onze vaandrig, J. Stadt, diee ook oubaas van de veurtrekkers was, met een doefgrieze 1) dasse. Mien oldere breurs, Cor Kuijk, patrouilleleider, en Jan Kuijk, assistent patrouilleleider,

wisten te vertellen dat het ‘Gilwelldassen’ wazzen,

diee enkeld edragen worden mochten deur hun diee de Gilwell-cursus

met goed gevolg oferond hadden.

Volgens hun mos’ iej döörveur ook een hike maken, een eenzame trektocht van meer dagen,

met oew sheltertjen op de rugge, met het kompas in de hand, deur de natuur,

een oriënteringsplan volgend, dat deur de cursusleiding opesteld was.

En zee leerden mien een Gilwell-lied, wöörvan ik völle jören later, in 2010 meen ik,

nog een paer regels kenden: ‘Op een dag in mei liep verkenner vrij met zijn rugzak stil te hiken.

Het was razend heet, badend in zijn zweet, liep hij bijna te bezwijken.

Op een koele plek dacht hij: ‘k ben gek …’.

Diee regels gebruukten ik in mien internetroman “Koninkrijk Konkelfoes”,

wöörin ik de heufdpersoon loat kamperen in Zeesse bie Ommen.

Op 4 juni 2014 ontving ik een mailtjen van Melle van der Heide.

Hee had de regels ontdekt en wol van alles oaver het lied weten,

onder anderen of dit het Nederlandse Gilwell Lied is.

Dat wist ik dus nieet, möör hee bracht met zien berichtjen wel een bälleken an het rollen!

Ik besloat mee te werken an het plan um het lied zo zuver meugelijk

weer helemoale boaven het scoutingwater te kriegen.

Gelukkig was Melle nieet allenig bezig:

Heleen van der Kolk was ook heel nauw bie het Gilwell-projeksken betrokken.

En zo brachten zeebeiden het scoutingschip aan het zeilen.

Hier en döör mocht ik ook wat wind in de zeilen bloazen.

Tiedens het proces van reconstructie bleek mien nog ens weer,

hoe veurnaam het is dat jonge mensen deelnemt an “Het Spel van Verkennen”.

Het hele lèven is veurtdurend sporen zeuken, langes de juuste wègen deur de natuur en cultuur in het lèven. Gilwell hef een enorme invlood in mien lèven ehad: Ik hove enkeld möör te denken an

‘De Wet’ en ‘De Belofte’, wöörnöör ik as verkenner heb eprobeerd te lèven.

Bedankt Heleen, bedankt Melle, dat iejluu mien weer an het ‘spoorzeuken’ ezet hebt.

Baron Baden Powell of Gilwell vergèèt ik nooit! Hee hef bie-edragen töt mien greuj nöör volwassenheid, zoodat ik mien weg al hikend vinden kan in een wereld vol onzèkerheden.

Gelukkig holdt völle jonge mensen de traditie lèvend en as ik noe uut volle borste dit Nederlandse

Gilwell-lied zinge, bin ik weer diee jonge hiker van toen, diee in zunne en règen, hagel- en donderskoeren, vreugde en verdrieet, zien lèvensweg kan blieven goan.

Gerrit Kuijk Sr. of Crödde van Niessel                      Note: 1) de lila kleur van de houtduif en de tortel